Futbolun Kalbinden İlham Veren Hikayeler: Messi, Mané ve Totti

Merhaba futbolseverler! Yeni yılın ilk programında, hepimizin aklına takılan o büyük soruyu ele alıyoruz: “Nasıl futbolcu olunur?” veya “Nasıl teknik direktör olunur?” Ben kendi mütevazı futbolculuk kariyerimle (halı saha savunmacısı ve Football Manager şampiyonu) bu sorulara cevap veremem belki, ama futbol tarihine damga vurmuş büyük isimlerin ilham verici hikayelerini sizlerle paylaşabilirim. İşte Lionel Messi, Sadio Mané ve Francesco Totti gibi efsanelerin başarıya giden yollarında yaşadıkları, azimleri ve karakterleri…

Lionel Messi’nin River Plate Macerası ve Erken Reddedilişler

Kimine göre en iyisi Cristiano Ronaldo olsa da, benim için futbolun zirvesindeki isim Lionel Messi. Ancak onun hikayesi de öyle “merhaba ben en iyisiyim” diye başlamadı. 12 yaşındaki Messi, tıpkı günümüzdeki birçok genç kardeşimiz gibi, büyük bir futbolcu olma hayaliyle yaşıyordu. Arkadaşı Jimenez ile birlikte River Plate’in deneme antrenmanlarına gitti. İlk denemede ne yazık ki Messi seçilemedi, çünkü Jimenez daha öne çıkmıştı. Messi’nin ailesi, o dönemki hormon tedavisi masraflarını karşılayacak bir kulüp arayışındaydı ve bu denemeler de bu amaca hizmet ediyordu. Annesinin ısrarıyla son birkaç dakikada oyuna giren Messi, iri yarı rakiplerine karşı gösterdiği çalımlarla herkesi büyüledi. Jimenez’in anlattığına göre, top Messi’ye her geldiğinde inanılmaz işler başarıyor, bacak arasından çalımlarla herkesi şaşırtıyordu.

Bir hafta sonraki ikinci denemede ise hem Messi hem de Jimenez ilk 11’de sahaya çıktı. 1987 doğumlu bu genç oyuncular, 1985 doğumlularla yaptıkları maçı tam 15-0 gibi ezici bir skorla kazandı. Messi bu maçta tam 8 gol atarak yeteneğini bir kez daha kanıtladı. İkisi de takıma seçildi ancak küçük bir sorun vardı: River Plate altyapısındaki çocuklar aileleriyle birlikte Buenos Aires’te kalmak zorundaydı. Messi’nin ailesi ise orada değildi. Jimenez, arkadaşına büyükannesinde kalmayı teklif etti.

Ancak dönüş yolculuğunda, arabaya yeni binen bir çocuğun cam kenarına oturma kavgası, futbol tarihini değiştiren bir anı doğurdu. Messi’nin cam kenarına oturmasıyla öfkelenen Jimenez, ona kendilerinde kalamayacağını söyledi. Bu olay üzerine Messi, River Plate’te oynamayacağını babasına iletti ve kariyeri farklı bir yöne evrildi. Aynı dönemde o takımda Gonzalo Higuaín gibi başka yetenekler de vardı. Jimenez’in kariyeri River Plate’te 3 yıl sürdü, sakatlıklar yaşadı ve futbolu bırakarak gümrük memuru oldu. Messi ile aralarındaki tek iletişim ise yıllar sonra Messi’nin Facebook gönderisine yaptığı bir beğeni oldu.

Doğru Kaşifi Bulmak: Rodolfo Borrell

Hayatta gayret kadar kader ve kısmet de önemli. Messi’nin hikayesinde doğru kaşifi bulmak da büyük rol oynadı. Barcelona’ya geldiğinde U14 takımındaki ilk hocası Rodolfo Borrell’di. Fabregas ve Pique gibi isimlerin de yer aldığı bu takımda, Borrell Messi’nin özlük dosyasını incelediğinde, Arjantin gazetelerinde onun için yazılan övgü dolu yazıları gördü. “Gambetear” (çalım atmak) ve “10 numara” gibi kelimelerle tanımlanan bu genç yeteneğe başlangıçta şüpheyle yaklaşsa da, iki haftalık denemenin sadece iki dakikasında Messi’nin yeteneğine ikna oldu.

Borrell, Messi’nin karar verme hızı, çabuk ayakları ve rakiplerini çalımlama becerisinin inanılmaz olduğunu anlattı. Messi’nin o yaşta bile sürekli gol attığını ve doğuştan bir futbol dehası olduğunu söyledi. Borrell, Messi’yi keşfettiği için kendini şanslı hissettiğini, çünkü Messi’nin Cruyff veya Pelé gibi futbol oynamak için doğduğunu düşünüyordu. Bu hikaye bize, yeteneğin sonradan kazanılmadığını, doğuştan geldiğini ve eğer varsa sonuna kadar zorlanması gerektiğini gösteriyor.

Sadio Mané: Zenginliğin Değiştiremediği Karakter

Messi’nin eski takım arkadaşı Jimenez’in gümrük memuru olduğunu öğrendiğimizde, hayatın ne kadar farklı akabileceğini görüyoruz. Ancak Sadio Mané’nin hikayesi, paranın ve şöhretin insanı değiştirmemesiyle ilgili eşsiz bir örnek sunuyor. Dünyanın en çok kazanan futbolcularından biri olmasına rağmen Mané, kırık bir telefonla gezmesiyle biliniyor. Kendisine yöneltilen lüks tüketim eleştirilerine şöyle yanıt veriyor: “Neden 10 lüks araba, 20 elmas taşlı saat ya da 2 uçak isteyeyim ki? Bu nesneler bana ve dünya için ne yapacak?”

Mané, okul inşa etmek, stadyum yaptırmak, aşırı yoksulluktaki insanlara kıyafet, ayakkabı ve yiyecek sunmak için kazandığı parayı harcıyor. Senegal’deki ailesine ayda 70 euro destek veren bu mütevazı futbolcu, 2002 Dünya Kupası’nda idolü El Hadji Diouf’u izleyerek futbolcu olma hayali kurdu. Evden kaçıp Dakar’a gitse de zorluklarla karşılaştı. Amcası onu 800 km yol kat ederek seçmelere götürdü. Yırtık pırtık ayakkabıları ve perişan haliyle ilk başta dalga geçilse de, Mané sahaya çıktığında yeteneğiyle herkesi susturdu ve hemen takıma seçildi.

Yıllar sonra bir krampon firmasıyla anlaşma yaptığında, kramponlarına doğduğu yerin adını vererek mütevazılığını bir kez daha gösterdi. Diouf’un takımında (Liverpool) oynadı ve Diouf’tan sonra Afrika’da yılın futbolcusu ödülünü kazanan ilk Senegalli oldu. Mane, hızının doğal bir yetenek olduğunu ve bunun için hiç ekstra çalışmadığını söylüyor. Çocukken hiç bisikleti olmadığı için her yere koşarak gittiğini belirtiyor. Klop’un Liverpool’unda Firmino, Salah ve Mane üçlüsü, rakip defansları dağıtan bir hücum gücü oluşturdu. Hatta Messi bile Mane’yi izlerken çok keyif aldığını söyleyerek Ballon d’Or’da ona oy verdi.

Mané, 25 yaşında dahi sürekli öğrenmeye devam ettiğini ve ilerleyebileceğini biliyordu. Vücudunu iyi tanıyor, özel aşçısıyla sağlıklı besleniyor ve kötü alışkanlıklardan uzak duruyor. Müslüman inancına bağlı yaşayan, namazında niyazında bir futbolcu olarak tanınıyor. Attığı golden sonra secdeye kapanması da onun bu yönünü gösteriyor. Babası imam olduğu için midir bilinmez, Mane paranın kendisini değiştiremediği nadide bir karakter olarak öne çıkıyor. Doğduğu köye okul yaptırıyor, camide tuvalet temizlerken çekilen videosuyla tüm dünyayı şaşırtıyor. O, futboluyla olduğu kadar insani değerleriyle de idol olmaya devam ediyor.

Francesco Totti: Roma’nın Ebedi İmparatoru

Şımarık Mario Balotelli’ye attığı tekme ile gündeme gelen Francesco Totti, Roma tribünlerinin gözünde bir futbolcudan çok daha fazlasıydı: O, “içimizden biriydi”. Sakat veya cezalı olduğunda bile babası ve abisiyle güney tribününde maç izleyen gerçek bir Romalıydı. Tribünler için “No Totti, No Party” (Totti yoksa parti de yok) sloganı, onun kulüp için ne kadar vazgeçilmez olduğunu gösteriyordu.

Luis Enrique’nin Roma’yı çalıştırdığı dönemde Totti ile arasında gerginlik yaşandı. Totti, antrenmanlara “Yeter” yazılı tişörtlerle gelerek tepkisini ortaya koyuyordu. Bir Avrupa Kupası maçında (Slavan Bratislava) son 15 dakikada oyundan alınan Totti, tribünlerden büyük tepki topladı ve Roma maçı kaybetti. Ertesi gün basın, Enrique’nin üstüne çullandı. Sonuç mu? Luis Enrique gitti, Totti kaldı. Çünkü Totti, Roma’nın ta kendisiydi.

22 yaşında kaptan olduğu takımda 40 yaşına kadar oynayan Totti, doğuştan bir liderdi. Kaptanlık seçimlerinde en çok oyu alan Aldair bile, liderlik sanatındaki o sıcaklığı Totti’de hissederek kaptanlığı ona devretmişti. Totti, parası olmayan, kız arkadaşından ayrılan veya hocasından fırça yiyen her futbolcu kardeşine bir Güzin Abla gibi yaklaşırdı. Böylesine bir adamı bir kulüpten silmek kolay değildi. Carlos Bianchi gibi hocalar onu kiralamaya çalıştı ancak başkan, tribünün sesine kulak vererek Totti’yi takımda tuttu.

Real Madrid Başkanı Florentino Perez, Totti’yi transfer etmek için çok uğraştığını ancak onun servetlerin yetersiz kaldığı, her zaman Roma’ya ait olacak bir adam olduğunu söylemişti. 2016 yılında Bernabéu’da Real Madrid-Roma maçında oyuna girdiğinde, tüm stat bir dakika boyunca ayakta alkışlamıştı Totti’yi. Bu, paranın satın alamayacağı bir sevginin göstergesiydi.

Totti’nin çocukluğu da tipik bir İtalyan mahalle çocuğunun hikayesiydi. Yağmurlu Roma akşamlarında dikişleri patlamış bir topla sokakta futbol oynarken, annesi Fiorella onu eve çağırırdı. Fiorella, Totti’ye ders çalışması için başında bekler, ardından antrenmanlara götürürdü. Totti’nin “Josep” lakabı, Roma efsanesi Giuseppe Giannini’den geliyordu. Küçükken bakkaldan arakladığı toplarla oynaması, futbol sevgisinin çocukluktan gelen masum bir dışavurumuydu.

16 yaşındayken U20 takımında oynamaya başlayan Totti, ilk maçında iki gol attı ve sakatlanmaması için hemen oyundan alındı. Kısa süre sonra A takıma yükseldi ve 1993 yılında Roma efsanesi Rizzitelli’nin yerine oyuna girdiğinde, 20 sene sonra kendisi bir efsane olacağından habersizdi. İlk golünü Foggia maçında attığında ailesiyle birlikte dondurmacıya giderek kutladı. Aile ve aidiyet, Totti’nin hikayesinin temelini oluşturuyordu.

İdolü Giannini, Totti için “benim veliahdımdır” dediğinde, Totti için bu şahane bir duyguydu. Totti’nin tribünlere seslendiği sözler, onun Roma’ya olan aşkını özetler: “Dostlar, Romalılar, sizi tribünde görüyor ve beni izlediğinizi hissediyorum. Size kim olduğumu belki 90 dakika içinde anlatamam ama bütün yüreğimle doldurduğum bir 90 dakika verebilirim. Bir futbolcu olarak tüm kariyerimi size verdim. Hepinize teşekkür borcum var. Bana birine verilebilecek en güzel hediyeyi verdiniz: Mücadeleye devam etme gücü.”

Saha içinde ve dışında liderliğiyle, hatta esprili kişiliğiyle (Lazio maçından sonra “Sizi yine alt ettim çocuklar” yazılı tişört giymesi gibi), Totti efsaneleşti. Capello döneminde Kafu, Zago, Samuel, Aldair, Candela, Emerson, Tommasi, Montella, Batistuta gibi yıldızlarla şampiyonluk yaşadı ve o kadronun içinde yılın oyuncusu seçildi. Spalletti’nin “Totti kale önünde, akbaba bir kümesin önünde” benzetmesiyle anlatılan çok yönlü oyunu, sahte 9 pozisyonunun en büyük örneklerinden biriydi ve hatta Alex Ferguson gibi büyük antrenörlere ilham verdi. Zdeněk Zeman ise onun üzerine kurduğu sistemle Totti’ye 2 sezonda 30 gol attırdı.

Roma aksanıyla dalga geçildiğinde umursamayarak hakkında söylenenlerden bir fıkra kitabı bastırıp gelirini UNICEF’e bağışlaması, onun karakterini gösteren sadece birkaç örnekten biriydi. “Sarı İlah” lakaplı Totti, paranın öldürdüğü ruhun kılıcın öldürdüğü bedenden fazla olduğunu bize hatırlatan gerçek bir futbol aşıklarından biriydi.

Mauro Icardi: Babanın Mirası

Son olarak, günümüz Türk futbolunun en çok konuşulan isimlerinden Mauro Icardi’ye değinelim. Taraftarların saçlarını sarıya boyadığı, şarkılar söylediği Icardi, aslında babasının futbolcu olma hayalini gerçekleştiren bir isim. Kendisi küçüklüğünde çok ilgili olmasa da, babası onu Arjantin’den İspanya’ya göç etmelerinin zorluklarını hatırlatarak, kendisinin başaramadığı yerde Icardi’nin başarması gerektiğini söylemiş. Las Palmas’ta başladığı kariyerinde 6 yılda 500’den fazla gol atarak yeteneğini kanıtlamış.

Barcelona altyapısına transfer olan Icardi, Guardiola dönemindeki sistemsel sorunlar nedeniyle beklenen çıkışı yapamamış. Kariyeri, özel hayatındaki çalkantılar (Wanda Nara olayı) nedeniyle “evlilik programı” gibi değerlendirilse de, saha içindeki golcülüğü tartışılmaz. Arjantin Milli Takımı’na çağrılmaması, Messi’nin buna engel olduğu iddialarıyla gündeme gelse de, Icardi’nin gol istatistikleri onun ne kadar büyük bir yetenek olduğunu gösteriyordu. Galatasaray’a düşük maliyetle gelerek burada takım arkadaşlarıyla bağ kurması, kutlamalarını taraftarlarla yapması ve takım içinde herhangi bir krize yol açmaması, onun aidiyet duygusunun yüksek olduğunu ve paraya odaklı bir futbolcu olmadığını kanıtlıyor.

Sonuç: İlham Veren Hikayeler ve Futbolun Gerçek Değeri

Başarıya giden yol her zaman karmaşık ve sürprizlerle dolu olabilir. “Nasıl başarılı olunur?” sorusunun kesin bir cevabı olmasa da, Messi’nin azmi, Mané’nin mütevazılığı ve Totti’nin aidiyet duygusu gibi hikayeler, genç futbolcu adaylarına ve tüm spor tutkunlarına ilham kaynağı olabilir. Bu efsanelerin hayatları, paranın satın alamayacağı değerlerin, karakterin ve tutkunun futboldaki gerçek yerini bizlere bir kez daha gösteriyor. Unutmayalım ki, hikayesi olan takımlar kazanır ve karakteriyle var olanlar her zaman daha çok sevilir. Her birimiz, kendi hayat hikayemizde bir iyilik cümlesinde virgül olabilirsek ne mutlu bize.